დათ, რაც კარგად გაგიცანი, ანუ, უკეთ რა, იმის მერე ვერ ამომირჩვეია, ოსკარი თუ ნობელი.ხომ მითხარი, შენ როგორც გინდაო. ხოდა, მგონი უფრო ნობელი მინდა.

ძალიან მწყდება გული, რომ ჩვენი ბოლო საუბრის მერე გადაწყვიტე, რომ აღარ გვემეგობრა და საერთოდაც, რა დაგიშავე არ ვიცი,
ბოლო 2 საათია რაც ჩვენს მეგობრობას წერტილი დაესვა და
მეც, გულდაწყვეტილი დავხეტიალობდი სანზონის ქუჩებში ..
არადა, მახსოვს ამასწინ მითხარი, ერთად დავლიოთო და მეც, მთელი დღე ვფიქრობდი, რომ გამერისკა და ჩემი მშრალი კანონი დამევიწყებინა.
ეს ხომ, ერთადერთი შანსი იყო, მენახა მთვრალი ჯეკ ნიკოლსონი..
რაც ვიზამთ,
თუკი ოდესმე ისევ მოგინდება ჩემნაირი მეგობრის ყოლა, მე თანახმავარ,
თანახმავარ დავიჯერო, რომ შიდსი გაქვს, რომ სისხლის გათეთრებაც გაქვს და
თანახმავარ, მოვატყუო ჩემი მეგობარი, რომ ერთ დროს, წამალზე შემჯდარი ვაზისუბნელი ბიჭი იყავი..

ეჰჰ..

მთავარი გმირები:
სანდრო-ძმა მთხრობელისა და შეკრების მიზეზი
ნინო ბაშარული-პატრონი შეუდარებელი ხმისა და შეკრების მიზეზი,
დათა-მეორე ძმა
კოტე-დათას მეგობარი, მეპატრონე ჩამწვარი სიგარისა და ძაღლების შემშინებელი
იორიკი- ვინც დამწყევლა
ტერეზკა-ჩემი მორალური მხარდამჭერი
ანანა- ყველაზე ანანა
მეგობრები-მეგობრები, ვისი ნახვაც სულ მიხარია

პირველი სურათი
როკ-კლუბის ეზო

მთხრობელი, ორივე ძმა, ერთი ძმის მეგობარი.

ბებო წყნარად იჯა ღია კართან. მისი თეთრი, დაბალბეწვიანი და საშინლად მშიშარა ძაღლი კოტეს უყეფდა, იმიტომ,რ ომ კოტე თავად ცდილობდა რაღაც ამდაგვარს.

დათა: რახან კარი ღიაა აქვს,ე.ი. შვილს ელოდება.
მე: სენტიმენტალურია. შვილს კი არა, აქ მოსულ ახალგაზრდებს აწამებს და ძაღლს მათ ძვლებს აჭმევს..

მერე ზემოთ ავიხედე და დავითვალე ხუთი სართული. ალაგ-ალაგ ჩეტეხილი ფანჯრებით და ვიფიქრე, რომ საშიში იყო ასეთ ადგილას მარტო მოსვლა,ძმების გარეშე.

კოტემ როგორც იქნა მოწია სიგარა.ოღონდ ნახევარი.
დათას თავისი , გაუხსნელი, ჯიბეში ედო.

პ.ს. მადლობ, დათა, შიგნით რომ არ მოწიე..

ადგილის სიმცირემ დაგვცინა,ერთი საათი გარეთ ვიდექით და მაინც , ვერაფრით ვიპოვეთ ადგილი.ბოლოს, დაკავებული მაგიდა დაგვითმეს.. ორი სკამით.
დათამ სკამი მოიგო.

მადლობა ტერეზკას, რომლის მორალური მხარდაჭერის გარეშე ვერ გავუჩინარდებოდი წითელი კონსტრუქციის უკან..

(ყველაფერი, რაც აქამდე დავწერე უმნიშვნელოა. ახლა იწყება მთავარი.)

თავიდან დაიწყო ანამ, მერე შევინახეთ წითელი ქურთუკები თეთრი ჯიბეებით და ისე შევინახეთ წითელი ქურთუკები თეთრი ჯიბეებით, რომ კარგად შევინახეთ წითელი ქურთუკები თეთრი ჯიბეებით და ..

მერე ნინო.საოცრად არტისტული,საოცრად კარგი ხმით და საოცრად ..

და არა მარტო ნინო. არა მარტო მისი ბენდის წევრები .. მშვენიერი მონაცემი ჰქონია ანანას( ერთი პოეტი გამომიტყდა, მომავალ კვირას ანანა და ის აპირებენ ისევ როკ კლუბში,ისევ იმდროს ).

აქ არის ბევრი სიტყვა, რომელიც ვერ დავწერე..

მოქმედება მეორე

(ნაწყვეტი შინაარსით)

იორიკმა დამწყევლა,ღამე ვერ დაიძინებ, წინ რომ დაჯექი მანქანაშიო..
ხოდა ვერ ვიძინებ.
არ გაგიხარდეს, მაგის გამო არა

ჩემი ძმა გენიალური პოეტია, ნინო-გენიალური მომღერალი.

და ისევ, ბევრი ემოცია, რომელიც ვერ..

..
პატარა: ყველაზე მეტად იმაზე მეცინება როცა დაჟინებით მიყურებენ.
დიდი: ქარხანაში ერთანირი ტემპერატურაა. ხშირად იღრუბლება.
|||: მხოლოდ ჩვენ ვიცით, რა არის ის.
..
|||: ყველანი ვთანმხდებით იმაზე, რომ ქალაქი ლამაზია. ჩვენი ჭერი, რომელსაც ნელ-ნელა შავი ლაქები უჩნდება პატარას პანიკის საფუძველია. დილით იღვიძებს, (თუმცა დილა უკვე დიდი ხანია დავგვაიწყდა) და ტირილს იწყებს. მგონი, დირექტორს მისი ცახ-ცახი და მუშაობის ნელი ტემპი არ უნდა მოსწონს.
დიდი: ყველანი ვთანმხდენბით იმაზე, რომ ქალაქი ლამაზია. ჰაერი გასაფილტრი და ოთახის ჭერი ლაქიანი.
პატარა: ყველანი ვთანმხდებით იმაზე, რმ ყველგან უნდა ვარსებობდეთ მე, დიდი და |||.
..
|||:ახლა უფრო ხშირად, ვეჭვობ, რომ რაღაც ხდება.
დიდი: თუკი რამე ხდება, ეს ალბათ პატარას ბრალია.
პატარა: ქარხანა პატარა, ბინძური და აუტანელია.
..
||||: გუშინ ფილმი ვნახე. კარგია, როცა სასურველ პოზას იღებენ. ანუ , ისე ხარ, პირით ეკრანისკენ.
დიდი: არსებობს სხვა ხმაურები, ყველაფერი სხვა, რაც აქ არ შემოდის. არსებობს სხვა სისტემები, სხვა გაციებული ჩაი.
პატარა: მე ვერაფერი დავინახე. სამოცჯერ დიდი, უფრო ხშირად კი,მესამე ჩამომიქროლებდა ხოლმე.ცმე ვერაფერი დავინახე.
..
|||: მეშვიდე დღეა რაც ნელა ვმუშაობთ. პატარა ისტერიულად ცახცახებს, დიდი –გამოდმებით აგვიანებს, მე კი მომბეზრდა ლაქიანი ჭერის ტრიალი.

მესამე კვირის ბოლოს.
ყველამ ერთდროულად აღვნიშნეთ დაბადება. თავს უფლება მივეცი და ბოლომდე დავასრულე ჩაი და ტორტის ნაჭერი. 5 წუთით ავცდით. ორჯერ მოიღრუბლა ჩვენს თავზე და მერე ისევ ნახევრადთეთრფარდაგადაფარებულებმა გავაგრძელეთ მუშაობა.
მეექვსე კვირის პირველ დღეს.
დაბადებიდან 6 კვირა გავიდა. 9:10 ძლიერმა რყვევამ შეგვაშინა. ახლა ბნელ ოთახში ვსხედვართ. დიდიხანია, არ გათენებულა.
ახლა ყველაფერი შეიცვალა. ქარხანაში ღამეა. აღარ დავდივართ სასეირნოდ. უფრო მეტად გვეზარება მუშაობა.
დიდი და პატარა სულ ერთად არიან, მარტო მე ვმუშაობ.

მეშვიდე კვირა
გუშინ საღამოს დიდმა თავის სართულზე დამპატიჟა. მისი ბინა ზუსტად ჩემსავითაა მოწყობილი. ვერასდროს ერ ვხვდებოდი, რატომ ვიყავი ასეთი გამხდარი. როცა დიდის სამუშაო გრაფიკს შევხედე, მივხვდი, რომ მე მასზე ბევრს ვმუშაობ. ალბათ პატარა-უფრო ნაკლებს. ამიტომაცაა ასეთი პატარა და უსარგებლო.
ჩვენ ვისაუბრეთ სიყვარულზე.
დიდს ჰგონია, თუკი ქალაქში მხოლოდ სამნი ცხოვრობენ, აქედან ერთი აუცილებლად ფოსტალიონი უნდა იყოს. რახან ემ უკეთ ვუყურე იმ ფილმს, კინოში და ხშირადაც მიწევს პატარასთან ჩარბენა..
ღმერთო! ნუთუ ასეც შეიძლება?!
სახლში გვიან ღამე დავბრუნდი.
მერვე კვირა:
მე მაინც ვმუშაობ. ოღონდ ადრინდელივით- აღარ. მას სჭირდებათ ფოსტალიონი. სულ წამებში გადამაქვს წერილი. ხანდახან ისეა, რომ რამდენიმე საათი არ მაქვს საქმე. ამ დროს შემიძლია ძველებურად ვიმუშაო.
არც ისეა, როგორც ფილმში იყო.
საათში ერთი პაემანი. საათში ერთი პაემანი. საათში ერთი პაემანი. დღეში 24.

დიდი . მესამე კვირის ბოლოს
მესამე კვირაა, რაც დავიბადეთ. დილით საუზმე გემრიელად მივირთვით და დავიძერით. ძნელი არაა, იმუშაო ყოველთვის. ყოველტვის. ბოლოს იფიქრო, რომ გკონდეც რაღაც, რითაც შეძლებდი ამ ყველაფრის მოსპობას. მოსპობდი. არაა ძნელი.
სამუშაოზე გვიან გასვლა ცუდია. თუმცა, აუცილებელი. მოღრუბლული ცის არ შემშინებია.

მეექვსე კვირა:
თუმცა უკვე დიდიხანია არსად გაგვისეირნია, მე ვფიქრობ, რომ თუკი არავინ გიყურებს, არ ღირს მუშაობა. არ ღირს. უბრალოდ ვსეირნობ.
მეშვიდე კვირა:
დღეს დროში პირველად სტუმარი მყავდა. ფილმში, რომელსაც ცუდად ვუყურე, სხვანაირად იქცეოდნენ. მესამე ზედმეტია. სჯობს, ფოსტალიონი იყოს.
მერვე კვირა:
ცხოვრება მთლიანად შეიცვალა .აღარ ვარ ვალდებული ვიარო წრეზე. ახლა უფრო მეტ დროს ვუთმობ პატარას. ჩვენ ერთმანეთს წერილებს ვწერთ.

პატარა: მესამე კვირას
ჩამოვრჩით. თან ძალიან.ალბათ, მალე გაგვანთავისუფლებენ!!! გავხდით სამი კვირის. სასახურის მეტი არაფერია. ქარხანა ნაცრიფერია. ქარხანა ერთნაირია. დღეს ოქროსფერი კაბა ჩავიცვი.
მეექვსე კვირა:
ორჯერ მოიღრუბლა და ბოლოს სიბნელეში გამოგვკეტეს. ქალაქში აღარ დავდივართ. მე ვიხსენებ ყველა გასეირნებას, როცა ვენს გვერდით ისხდნენ –ხოლმე..
მეშვიდე კვირა:
წიკ, წიკ, წიკ, წიკ…
მერვე კვირა:
საოცრება მოხდა. რა შეიძლება იყოს იმაზე კარგი , ვიდრე ეს ჩამორჩენის ახსნაა. ჩვენ ხომ ძალიან ვიგვიანებდით.
მეცხრე კვირა:
დიდი: მე გადავწყვიტე, რომ პატარას პაემანი დავუნიშნო. ჩვენთან 24 ქუჩაა. 12 შესახვევით. 15 გზაჯვარედინია, 60 ნაბიჯიანი.
პაემანი-,,23:59” –ს ნიშნავს.
პატარა: ყოველ საათში ერთხელ ვხვდებით ერთმანეთს. ვუღიმით.
ფოსტალიონი: ცუდია სხვისი წერილების კითხვა. არავის არ სჭირდება საათი, რომელიც სულ 23:59 აჩვენებს და წამების ისარი გამუდნებით ფოსტალიონობს. საათს და წუთებს ერთმანეთი უყვართ.

დაღლილობის მიუხედავად გადავწყვიტე, რომ უნივერსიტეტში მოწვეული გურამ დოჩანაშვილთან შეხვედრა არ გამომეტოვებინა.. სამაგიეროდ, გავაცდინე რეჟისურა.. მაგრამ ეგ არაფერი, შემდეგ პარასკევს 2 საათის მაგივრად ოთხივეზე მივალ..
Qქდა სულ სავსე იყო.. არც ფანჯრები იღება და კარიც ჰობიტების სახლივით აქვს. პირველი 40 წუთი თავს ვებრძოდი რომ არ ჩამძინებოდა, დანარჩენი 40 კი ხმაურს, რომ რამე გამეგო..
საბოლოო ჯამში, კარგი შეხვედრა იყო. ამაოდ ვცდილობდი გამეხსენებინა ბატონი გურამის საყვარელი გმირი, ,,თავფარავნელი ჭაბუკი..” მერე ვერაფრით გავიხსენე, საიდან ვიცოდი სხვა დარაჩენი ამბები.. მეხსიერებასთან სერიოზული პრობლემები მაქვს..

საინტერესო არაფერი ხდება, ხვალ ,, F G “Gთამაშები იწყება, ზეგ რეგულარული ჩემპიონატი.. მისურვეთ წარმატება..

მეტი არაფერი მახსოვს 
ლურჯი ბათინკების, წითელი ქურთულების და კრაკადილ გენას კაშნეს გარდა 

ჩემი განწყობის სიმღერაც და კლიპიც..